Ćwiczenie należy do grupy ćwiczeń izolowanych. Jego celem jest maksymalne wyłączenie z pracy wszystkich mięśni poza bicepsem. Z tego względu ciężar sztangielki dobieramy bardzo rozważnie. Zbyt ciężka sztangielka zmuszałaby do wykonywania ruchów oszukanych, co koliduje z założeniami tego ćwiczenia, ponieważ część pracy przy takich ruchach przejmują inne mięśnie.

Stoimy w rozkroku, stopy rozstawione na szerokości ramion, ręce ze sztangielkami opuszczone w dół, grzbiety dłoni skierowane do przodu, tułów wyprostowany biodra cofnięte do tyłu. Przemienne unoszenie sztangielek przodem w górę.

Zachowywanie w trakcie skłonów naturalnej krzywizny kręgosłupa, powoduje powstawanie dużych naprężeń w odcinku lędźwiowym, które to mogą być przyczyną kontuzji. Z tego powodu w przypadku tego ćwiczenia odstępujemy od zasady prostego grzbietu i kręgosłup wyginamy w pałąk.

Stoimy przodem do sztangi, sztanga na stojakach, ręce na gryfie. Robimy krok do przodu i ustawiamy się tak, aby gryf sztangi spoczywał na górnej części mięśni czworobocznych. Zdejmujemy sztangę ze stojaków i robimy dwa kroki do tyłu.

Stoimy w lekkim rozkroku, jedna noga wysunięta, tułów pochylony nieco do przodu (ok 20°), w dłoniach lina lub specjalne paski podczepione do linki wyciągu. Unoszenie i opuszczanie ciężaru przez uginanie rąk w stawach łokciowych.

Technika wykonywania ćwiczenia Siedzimy na ławce maszyny tułów wyprostowany plecy oparte całą powierzchnią, stopy na platformie, dłonie na uchwytach, ręce mocno zgięte w łokciach. Wyciskanie ciężaru przez prostowanie rąk.